Een ezelsoor voor jou,
Een blote buik, trek hem niet in, als je eens echt wil huilen
Bij de televisie
- Onze televisie –

Soma bestaat.
De lichtbuis omarmt, verwarmd
Het onderwerp gelijk.

Een gele dikke wal onder het linkeroog, een speld in de vorm van een eenhoorn op je linkerborst.
Het kinderachtige liedje duwt zich opstrompelend tot in ons keelgat. De bamboebel buiten de deur bungelt zachtjes tegen de wasdraad aan. Het zijn betonnen palen met een draad ertussen, halfstrak, donkerblauw. De cavia’s mogen los lopen, De jongen was verliefd op Kaat. Cavia Kaat.
Het was dubbelliefde, ze stierf van lang te leven. Even gehuild, dan volwassen geworden. Dan mama die met de huisvriend sliep en slechte punten en een diepe trage stem.
De bal op het kiezeldak.
Hoe keek ik ernaar, als ik stiekem naar hun boven liep terwijl mama hun planten waterde en de vissen eten gaf. Ik vond hun keuken zo wit en proper, niet als die van ons. Wij hadden ook vissen in de keuken, maar het werd al gauw een donkere smeerboel met uitheemse slakken en last van algen.

Later laten we het licht gewoon uit, dag en nacht. Een miniem verschil daar waar de Monstervis, de koning leeft. Hij woont achter de Grote Kei. Met het licht doen we hem schrikken. Hij is enorm. We verschieten en lachen van walging.

Nu is hij al jaren dood.
Kaat is verteerd. Geen spoor meer van haar. Waar is ze naartoe? Zou ze bloem geworden zijn? Of bonzaiboom in de Japanse tuin van de gebuur. Ik zou schommel worden als ik haar was. Van hout en groot en hoog.
Onder mij doen de kinderen de rabarberdans. De bladeren als paraplu en dak tegen de grote hoge hemel. Doen alsof de wereld even klein is, en dan eindigen in het zwembad. Ik zit op de grote krokodil met mijn duikersbril op. De jongen zwemt eronder, telkens weer, ik schater en beweeg. Dan is het mijn beurt. Ik stik telkens weer in het donker onder het beest. Steeds sneller heen en weer, eronder door. Tot ik vergeet te ademen synchroon met het licht.

En mama roept:

koekjes en fruitsap!!!

last summer